Ο κόσμος γύρω μας είναι θόρυβος και οργή, όλα είναι απατηλά και ανώφελα κι ωστόσο συνεχίζουμε.
Μες από το σκοτάδι ενός κόσμου όπου φαίνεται να κυριαρχεί απόλυτα και οριστικά το Κακό – δηλαδή το παράλογο -, όπου ο Θεός δεν είναι παρά η παρηγορητική καλύπτρα του Μηδενός, το τέλος των ιδεολογιών έχει σημάνει, όπως και το τέλος των προκατασκευασμένων ψευδαισθήσεων.
Γιατί αυτός ο κόσμος μοιάζει να μην έχει κανένα προφανές νόημα;
Γιατί η ανθρώπινη ύπαρξη βυθίζεται σαν κωφάλαλη μέσα στο πανδαιμόνιο ενός παράλογου κόσμου, όπου κυριαρχούν οι μηχανές ισοπέδωσης του ανθρώπου, της σκέψης και της ψυχής;
Υποκλινόμαστε στο Κακό με τον ίδιο τρόπο που υποτασσόμαστε στον Θάνατο.
Εντέλει, (το ιλιγγιώδες ερώτημα του Χάιντεγκερ) γιατί πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο από το τίποτα;
«Η ελεγεία ενός παράλογου κόσμου».
