Χρήστος Αναστασίου / Christos Anastassiou: Ο χρόνος μπορεί να κινείται και προς τα πίσω σε κβαντικό επίπεδο

Στην κβαντική φυσική, οι βασικοί νόμοι (π.χ. η εξίσωση του Schrödinger) είναι σχεδόνσυμμετρικοί ως προς τον χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι μαθηματικά, λειτουργούν το ίδιο είτε ο χρόνος «τρέχει» μπροστά είτε πίσω.

Σε πειραματικό επίπεδο, έχουν γίνει κβαντικά πειράματα (κυρίως σε κβαντικούς υπολογιστές ή μεμονωμένα σωματίδια) όπου ένα σύστημα, εξελίσσεται και κατόπιν επανέρχεται σε προηγούμενη κατάστασή του, σαν να «γυρίζει τον χρόνο πίσω».

•Δεν σημαίνει ότι ο χρόνος γυρίζει πίσω όπως στη φαντασία ή στις ταινίες.
•Σημαίνει ότι η μικροσκοπική φυσική δεν επιβάλλει κατεύθυνση στον χρόνο.
•Η «ροή προς τα εμπρός» εμφανίζεται όταν έχουμε πολλά σωματίδια και θερμοδυναμική (βλ. εντροπία).

«Ο χρόνος δεν είναι αυτός που αντιλαμβανόμαστε». Ο Ρίτσαρντ Φέϋνμαν, όπως και ο Αϊνστάιν, υπογράμμιζε ότι: Ο χρόνος είναι ένα εργαλείο της θεωρίας, όχι απαραίτητα μια θεμελιώδης οντότητα όπως τον βιώνουμε.
Στη φυσική του Φέϋνμαν, τα σωματίδια δεν ακολουθούν μία μοναδική πορεία στον χρόνο. Αντίθετα, εξετάζονται όλες οι πιθανές διαδρομές (path integrals). Υπάρχουν μαθηματικές περιγραφές όπου ένα σωματίδιο, μπορεί να ερμηνευτεί σαν να κινείται προς τα πίσω στον χρόνο (π.χ. τα ποζιτρόνια).

Η ανθρώπινη εμπειρία του χρόνου (παρελθόν - παρόν - μέλλον) δεν είναι απαραίτητα θεμελιώδης στη φύση. Είναι πιθανόν να είναι αναδυόμενη ιδιότητα, όπως η θερμοκρασία.

-Τι είναι ο χρόνος; Δεν υπάρχει μία ενιαία απάντηση. Εξαρτάται από το πλαίσιο.

•Στην Κλασική Φυσική (Νεύτων). Ο χρόνος είναι απόλυτος, παγκόσμιος, ρέει το ίδιο για όλους. Αυτή η εικόνα έχει καταρριφθεί.

•Στη Σχετικότητα (Αϊνστάιν). Ο χρόνος εξαρτάται από την ταχύτητα και τη βαρύτητα, δεν είναι ίδιος για όλους, είναι δεμένος με τον χώρο - χωρόχρονος.

-Ο χρόνος «κυλά» πιο αργά κοντά σε μεγάλα βαρυτικά πεδία, σε αντικείμενα που κινούνται πολύ γρήγορα.

•Στην Κβαντική Φυσική, ο χρόνος δεν είναι πλήρως κατανοημένος. Δεν υπάρχει ακόμη ολοκληρωμένη θεωρία «κβαντικού χρόνου».

-Σε ορισμένες προσεγγίσεις, ο χρόνος δεν είναι θεμελιώδης, αλλά προκύπτει από συσχετίσεις μεταξύ κβαντικών καταστάσεων

Φιλοσοφία της Φυσικής - Υπάρχουν δύο βασικές απόψεις. Ο χρόνος υπάρχει πραγματικά (ρεαλισμός). Ο χρόνος είναι τρόπος αντίληψης (Καντ, σύγχρονες θεωρίες).
Ο Αϊνστάιν έγραψε: «Η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι μια επίμονη ψευδαίσθηση».

-Σε κβαντικό επίπεδο, ο χρόνος δεν έχει σαφή κατεύθυνση.
-Η καθημερινή μας αίσθηση του χρόνου πιθανότατα: προκύπτει από την εντροπία, τη μνήμη και τη δομή του εγκεφάλου.
-Ο χρόνος μπορεί να μην είναι «κάτι που ρέει», αλλά, ένας τρόπος με τον οποίο οργανώνεται η εμπειρία και η φυσική πληροφορία.

•Εντροπία. Μέτρο αταξίας ή καλύτερα μέτρο πιθανοτήτων. Ένα σύστημα έχει χαμηλή εντροπία όταν είναι τακτοποιημένο. Όταν υπάρχουν λίγοι τρόποι να βρίσκεται έτσι. Ένα σύστημα έχει υψηλή εντροπία όταν είναι ακατάστατο. Όταν υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να βρίσκεται έτσι.

Παράδειγμα, ένα ποτήρι που πέφτει και σπάει:
-Το «ολόκληρο ποτήρι» είναι μία συγκεκριμένη κατάσταση. -Τα «σπασμένα κομμάτια» είναι άπειρες δυνατές καταστάσεις. -Άρα η φύση «προτιμά» τη διάλυση - μεγαλύτερη εντροπία.

•Ο 2ος Νόμος της Θερμοδυναμικής. Σε ένα κλειστό σύστημα, η εντροπία πάντα αυξάνεται. Αυτός ο νόμος δεν απαγορεύει να πάμε προς τα πίσω, αλλά το καθιστά απίθανο.
Και εδώ εμφανίζεται το βέλος του χρόνου. Θυμόμαστε το παρελθόν (χαμηλή εντροπία), όχι το μέλλον (υψηλή εντροπία).

•Γιατί ο χρόνος «πάει μπροστά»; Οι θεμελιώδεις εξισώσεις της φυσικής, δεν έχουν κατεύθυνση χρόνου.
Η κατεύθυνση προκύπτει επειδή το Σύμπαν ξεκίνησε σε ακραία χαμηλή εντροπία (Μεγάλη Έκρηξη) και από τότε «ξεδιπλώνεται» προς πιο πιθανές καταστάσεις.
Άρα Ο χρόνος δεν ρέει. Η εντροπία αυξάνεται. Κι εμείς ονομάζουμε αυτή την αύξηση «ροή του χρόνου».

•Σύνδεση εντροπίας και μνήμης. Η μνήμη είναι ένα φυσικό φαινόμενο.
Για να αποθηκεύσεις μνήμη πρέπει να αλλάξει μια φυσική κατάσταση στον εγκέφαλο.
Αυτή η αλλαγή παράγει εντροπία. Μπορούμε να αποθηκεύσουμε πληροφορία μόνο προς την κατεύθυνση αύξησης της εντροπίας.

Δεν μπορείς να θυμάσαι το μέλλον, γιατί δεν έχουν συμβεί ακόμη οι φυσικές αλλαγές, δεν έχει παραχθεί εντροπία.
Άρα θυμόμαστε το παρελθόν όχι επειδή «πέρασε», αλλά επειδή άφησε ίχνη.

•Συνείδηση και χρόνος. Η συνείδηση δεν αντιλαμβάνεται τον χρόνο άμεσα. Αντιλαμβάνεται αλλαγές, ακολουθίες, αιτιότητα.
Η αίσθηση του «τώρα» είναι μια σύνθεση μνήμης (παρελθόν), αισθήσεων (παρόν) και πρόβλεψης (μέλλον).

-Ο εγκέφαλος συγκρίνει καταστάσεις, δημιουργεί μια αφήγηση συνέχειας.
-Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει χρόνος. Χωρίς αλλαγή δεν υπάρχει συνείδηση.

•Γιατί το παρόν φαίνεται να «κινείται»; Στην πραγματικότητα το παρόν δεν κινείται, αλλά η συνείδηση «σαρώνει» καταστάσεις αυξανόμενης εντροπίας.

-Ο χρόνος είναι για τη φυσική δομή συσχετίσεων. Για τον εγκέφαλο ιστορία.
-Ο θεωρητικός φυσικός Τζούλιαν Μπάρμπουρ (Julian Barbour 1937-) λέει:
-Ο χρόνος δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο στιγμές γεμάτες ίχνη άλλων στιγμών.

•Ένα βαθύτερο συμπέρασμα. Η εντροπία δίνει κατεύθυνση. Η μνήμη δίνει παρελθόν. Η συνείδηση δίνει αίσθηση ροής.
-Χωρίς παρατηρητή ο χρόνος είναι συμμετρικός.
-Με παρατηρητή ο χρόνος αποκτά νόημα.

-Ο χρόνος ίσως δεν είναι ιδιότητα του Σύμπαντος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ένα σύστημα που θυμάται βιώνει την αύξηση της εντροπίας.

Ελεύθερη βούληση και χρόνος. Το πρόβλημα είναι αν οι νόμοι της φυσικής είναι ντετερμινιστικοί (κλασική φυσική) ή πιθανοκρατικοί (κβαντική φυσική). Τότε πού χωρά η ελεύθερη βούληση;

•Κλασική άποψη (Νεύτων). Το μέλλον καθορίζεται πλήρως από το παρελθόν. Η ελεύθερη βούληση φαίνεται ψευδαίσθηση.

•Κβαντική άποψη. Το μέλλον δεν είναι πλήρως καθορισμένο. Υπάρχει αβεβαιότητα. -Όμως η τυχαιότητα δεν είναι ελευθερία. Ένα τυχαίο γεγονός δεν είναι «επιλογή».
-Μια πιο σύγχρονη ιδέα είναι, ότι η ελεύθερη βούληση δεν είναι παραβίαση των νόμων, αλλά η ικανότητα ενός συστήματος να προβλέπει πιθανά μέλλοντα, και να δρα με βάση εσωτερικά μοντέλα.

-Ο εγκέφαλος «τρέχει» προσομοιώσεις, αξιολογεί συνέπειες, επιλέγει διαδρομές.
-Η βούληση δεν βρίσκεται έξω από τον χρόνο, αλλά μέσα στη δομή του, ως επεξεργασία πληροφορίας.

-Ελεύθερη βούληση. Η ικανότητα να επηρεάζεις, ποιο μέλλον θα γίνει παρελθόν.

•Κβαντική μέτρηση, παρατηρητής και συνείδηση - Το κβαντικό παράδοξο στην κβαντική φυσική.

-Ένα σύστημα βρίσκεται σε υπέρθεση καταστάσεων. -Όταν μετράμε, βλέπουμε μία συγκεκριμένη έκβαση. -Τι προκαλεί αυτή τη «κατάρρευση»;

-Δεν απαιτείται ανθρώπινη συνείδηση.
-Ο παρατηρητής είναι οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. -Αυτό λέγεται αποσυνοχή (decoherence).

Και τότε τι ρόλο παίζει η συνείδηση; Η συνείδηση, δεν καταρρέει το κύμα, αλλά βιώνει μία συγκεκριμένη ιστορία. Από όλες τις πιθανές εξελίξεις, η συνείδηση «κατοικεί» σε μία συνεπή ακολουθία γεγονότων.
-Η εμπειρία είναι επιλογή αφήγησης, όχι δημιουργία πραγματικότητας.

-Ο χρόνος, δεν είναι σειρά στιγμών, αλλά δομή συσχετισμών.
-Η συνείδηση, εντοπίζει σταθερές συσχετίσεις και τις ονομάζει «πραγματικότητα».

•Ο χρόνος ως ψευδαίσθηση - αλλά αναγκαία
Το πιο φιλοσοφικό και ίσως το πιο όμορφο σημείο.
-Αν ο χρόνος δεν είναι θεμελιώδης, το Σύμπαν «υπάρχει» ως σύνολο, χωρίς ροή, χωρίς «τώρα».
-Αυτό λέγεται block universe.

-Τότε γιατί νιώθουμε τον χρόνο; Γιατί, είμαστε συστήματα που επεξεργάζονται πληροφορία, αποθηκεύουν μνήμη και κάνουν προβλέψεις.
-Η αίσθηση του χρόνου είναι ένα εργαλείο πλοήγησης στην πραγματικότητα.
Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει μάθηση, δεν υπάρχει απόφαση, δεν υπάρχει ταυτότητα.

-Όπως το χρώμα δεν υπάρχει «αντικειμενικά» (είναι ερμηνεία συχνότητας), έτσι και ο χρόνος μπορεί να είναι ερμηνεία αλλαγής.
-Αλλά το χρώμα είναι απολύτως πραγματικό για εμάς, το ίδιο και ο χρόνος.

•Η μεγάλη εικόνα. Η εντροπία δίνει κατεύθυνση. Η μνήμη δημιουργεί παρελθόν.

-Η συνείδηση δημιουργεί ροή. Η ελεύθερη βούληση επιλέγει ανάμεσα σε πιθανά μέλλοντα.

-Η κβαντική φυσική επιτρέπει πολλαπλές εξελίξεις. Ο χρόνος το πλαίσιο αφήγησης.

Ο χρόνος μπορεί να μην «ρέει» στο Σύμπαν, αλλά αναδύεται αναγκαστικά σε κάθε ον που θυμάται, προβλέπει και επιλέγει.

•Τι σημαίνει «θάνατος» στη φυσική. Στη φυσική, ο θάνατος δεν είναι γεγονός όπως μια έκρηξη. Είναι διαδικασία αποσύνδεσης.
-Για έναν άνθρωπο σταματά η ικανότητα: αποθήκευσης μνήμης, ενοποίησης εμπειρίας, πρόβλεψης. Δηλαδή καταρρέει το σύστημα που δημιουργεί το «εγώ».

-Ο θάνατος είναι η παύση της αφήγησης, όχι η εξαφάνιση της ύλης.

•Το «εγώ» ως πληροφορία. Το «εγώ» δεν είναι ουσία, είναι μοτίβο πληροφορίας.
-Πιο συγκεκριμένα, συγκεκριμένες συνδέσεις νευρώνων, συγκεκριμένες μνήμες, συγκεκριμένος τρόπος επεξεργασίας.
-Άρα, το εγώ υπάρχει μόνο όσο διατηρείται η συνεκτική δομή αυτής της πληροφορίας. -Όταν αυτή η δομή καταρρεύσει, το εγώ παύει, όπως μια μελωδία όταν σπάσει το όργανο.

•Η αθανασία της πληροφορίας (τι ισχύει πραγματικά). Φυσικός νόμος. Στη σύγχρονη φυσική, η πληροφορία δεν καταστρέφεται (π.χ. μαύρες τρύπες - αρχή διατήρησης πληροφορίας). Όμως, δεν διατηρείται η οργάνωσή της.

Τι επιβιώνει; Τα άτομα διασπώνται. Η ενέργεια διαχέεται. Η πληροφορία διαχέεται στο περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι το Σύμπαν «θυμάται» ότι υπήρξες, αλλά όχι ως ενιαίος εαυτός.

•Θάνατος και χρόνος. Αν ο χρόνος δεν ρέει πραγματικά, τότε όλες οι στιγμές υπάρχουν στο «μπλοκ» του χωροχρόνου.
Αυτό οδηγεί σε μια παράξενη αλλά γαλήνια ιδέα: Οι στιγμές που έζησες δεν χάνονται, απλώς δεν δημιουργούνται νέες. Δεν «σβήνονται», απλώς παύει η συνέχεια.

•Υπάρχει προσωπική αθανασία; Από φυσική σκοπιά όχι, με την έννοια της συνειδητής συνέχειας.
Η συνείδηση απαιτεί, συνεχή επεξεργασία, εντροπική ροή, μνήμη.
Με τον θάνατο, αυτή η ροή σταματά.

-Υπάρχει όμως άλλου είδους «συνέχεια». Αιτιακή συνέχεια. Επηρέασες ανθρώπους, γεγονότα, αποφάσεις. Αυτές συνεχίζουν.
-Πληροφοριακή σκιά. Στα ίχνη που άφησες: μνήμες άλλων, έργα, αλλαγές στο περιβάλλον. -Χωροχρονική ύπαρξη. Οι στιγμές σου υπάρχουν «εκεί», για πάντα, στο σύνολο του χωροχρόνου.

•Μνήμη, συνείδηση και το «τέλος». Ο χρόνος βιώνεται μόνο από συστήματα που θυμούνται. Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει αναμονή, δεν υπάρχει φόβος.

-Ο θάνατος δεν βιώνεται. Βιώνεται μόνο η ιδέα του θανάτου. Αυτό είναι κρίσιμο.

•Ένα ήσυχο, όχι παρηγορητικό αλλά αληθινό συμπέρασμα. Δεν είμαστε αθάνατοι ως πρόσωπα, αλλά είμαστε αμετάκλητα γεγονότα στο Σύμπαν. Το ότι έζησες, δεν αναιρείται, δεν ακυρώνεται, δεν «ξε-γίνεται».
-Ο χρόνος μπορεί να είναι αναδυόμενος. Η συνείδηση είναι αφήγηση.

-Ο θάνατος είναι παύση αφήγησης. Η πληροφορία διαχέεται αλλά δεν μηδενίζεται. -Το νόημα δεν προκύπτει από αιωνιότητα, αλλά από το ότι κάτι υπήρξε μία φορά.

•••Το γεγονός ότι κάτι είναι πεπερασμένο, δεν το κάνει λιγότερο πραγματικό - το κάνει πολύτιμο.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Ο χρόνος μπορεί να κινείται και προς τα πίσω σε κβαντικό επίπεδο

Από τις Κοινωνίες της Πειθάρχησης στις Κοινωνίες του Ελέγχου