Ο Πάουλ Κλέε είναι πραγματικά μια από τις πιο γοητευτικές και ιδιαίτερες φυσιογνωμίες της μοντέρνας τέχνης, ένας καλλιτέχνης που αρνήθηκε να μπει σε καλούπια. Το ύφος του είναι ένα μοναδικό κράμα από τον εξπρεσιονισμό, τον κυβισμό και τον σουρεαλισμό, αλλά πάντα διατηρεί μια βαθιά προσωπική, σχεδόν παιδική αθωότητα που συνδυάζεται με μια αυστηρή, μαθηματική δομή. Δεν τον ενδιέφερε να αναπαραστήσει τον ορατό κόσμο, αλλά, όπως έλεγε και ο ίδιος, να κάνει ορατό το αόρατο. Η τεχνοτροπία του χαρακτηρίζεται από τη χρήση απλών γεωμετρικών σχημάτων, γραμμών που μοιάζουν να «κάνουν περίπατο» στο χαρτί, και πειραματισμών με ετερόκλητα υλικά, όπως ακουαρέλες, λάδια, ακόμα και λινάτσα ή χαρτόνι.
Η σχέση του με το χρώμα άλλαξε ριζικά μετά από ένα ταξίδι του στην Τυνησία το 1914, όπου ένιωσε ότι το χρώμα τον κυρίευσε και έγινε ένα μαζί του. Για τον Κλέε, το χρώμα δεν ήταν ένα εργαλείο για να αντιγράψει το φως της φύσης, όπως έκαναν οι ιμπρεσιονιστές. Εκείνοι αποτύπωναν την επιφάνεια και την εφήμερη εντύπωση της στιγμής, ενώ ο Κλέε έβλεπε το χρώμα σαν ένα αυτόνομο μέσο, σαν μουσικές νότες. Ήθελε να δημιουργήσει συνδυασμούς που λειτουργούν απευθείας στην ψυχή του θεατή, προκαλώντας εσωτερικές δονήσεις, σκέψεις και συναισθήματα. Μελετώντας σε βάθος τη θεωρία των χρωμάτων, έστηνε ολόκληρες χρωματικές «αντιστίξεις» και αρμονίες, χρησιμοποιώντας συμπληρωματικές αντιθέσεις και διαβαθμίσεις για να δημιουργήσει ρυθμό και κίνηση, κάνοντας τον πίνακα να τραγουδάει εσωτερικά.
Το απόλυτο αριστούργημα αυτής της φιλοσοφίας είναι το έργο του "Ad Parnassum", που φιλοτεχνήθηκε το 1932, σε μια περίοδο έντονης πολιτικής φόρτισης στη Γερμανία, λίγο πριν αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο τίτλος παραπέμπει στο βουνό Παρνασσός, το μυθικό σπίτι των Μουσών και του Απόλλωνα, συμβολίζοντας την κορυφή της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας, αλλά ίσως και ένα εγχειρίδιο πολυφωνικής μουσικής του 18ου αιώνα. Στον πίνακα δεσπόζει ένα μεγάλο, σχηματικό τρίγωνο που θυμίζει βουνό ή πυραμίδα, μια πύλη και ένας φωτεινός πορτοκαλί κύκλος που λειτουργεί σαν ήλιος.
Αυτό που κάνει το "Ad Parnassum" τεχνικά συγκλονιστικό είναι η pointillistic (ποϊντιλιστική) προσέγγισή του, η οποία όμως διαφέρει εντελώς από εκείνη των νεοϊμπρεσιονιστών. Ο Κλέε δεν βάζει τελείες για να αναμίξει το μάτι μας το φως, αλλά απλώνει μικρές, τετράγωνες πινελιές που μοιάζουν με ψηφίδες μωσαϊκού πάνω από ένα ήδη βαμμένο, πολυεπίπεδο υπόστρωμα. Αυτό δημιουργεί ένα απίστευτο βάθος, καθώς το φως μοιάζει να πηγάζει μέσα από τον ίδιο τον πίνακα και όχι να πέφτει πάνω του. Είναι μια οπτική πολυφωνία, όπου οι γραμμές και τα χρώματα συνυπάρχουν σαν διαφορετικές μελωδικές γραμμές σε ένα μουσικό κομμάτι, προσφέροντας στον θεατή μια βαθιά πνευματική και γαλήνια εμπειρία, μια απόδραση προς το ιδεατό.
Ο Κλέε δεν υπήρξε μόνο κορυφαίος ζωγράφος αλλά και σπουδαίος δάσκαλος στο Μπαουχάους, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη θεωρητική κληρονομιά για τη δύναμη της γραμμής και της φόρμας.
