Ο χρόνος μοιάζει με ένα μεγάλο μουσικό έργο. Άλλοτε γράφει με δυνατούς ήχους και άλλοτε
με σιωπές. Κάποιες φράσεις επαναλαμβάνονται, κάποιες αλλάζουν μορφή, κάποιες οδηγούν
σε απρόβλεπτες συνηχήσεις.
Στη διαδρομή των χρόνων δεν κρατάμε μόνο όσα περάσαμε, κρατάμε κυρίως όσα μεταμορφώσαμε. Τις εμπειρίες που έγιναν γνώση, τις στιγμές που έγιναν μνήμη, τις αναζητήσεις που έγιναν δημιουργία.
Στη διαδρομή των χρόνων δεν κρατάμε μόνο όσα περάσαμε, κρατάμε κυρίως όσα μεταμορφώσαμε. Τις εμπειρίες που έγιναν γνώση, τις στιγμές που έγιναν μνήμη, τις αναζητήσεις που έγιναν δημιουργία.
Ένα ακόμη μέτρο προστίθεται στην παρτιτούρα της ζωής. Όχι ως απολογισμός, αλλά ως νέα
αρχή, με νέες εσωτερικές ακροάσεις, νέες ερωτήσεις και νέες δυνατότητες έκφρασης.
Γιατί ίσως η ομορφιά της ζωής βρίσκεται ακριβώς εκεί, στο ότι η σύνθεση ενός έργου, δεν
ολοκληρώνεται ποτέ.
Με ευγνωμοσύνη για τον ήχο, όσων υπήρξαν και με προσμονή για τη μουσική όσων ακόμη
έρχονται.
Μια ακόμη περιστροφή γύρω από τον ήλιο... όχι ως μέτρηση χρόνου, αλλά ως υπενθύμιση
μιας διαδρομής.
Κάθε χρόνος αφήνει πίσω του ήχους, σιωπές, συναντήσεις, απώλειες, ανακαλύψεις και μικρές
στιγμές που χωρίς να το γνωρίζουμε, συνθέτουν το έργο της ζωής μας.
Στα γενέθλια δεν μετρώ τόσο τα χρόνια που πέρασαν, όσο τις στιγμές που απέκτησαν νόημα.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο δώρο του χρόνου, ότι μας δίνει την ευκαιρία να
ακούμε βαθύτερα, να βλέπουμε καθαρότερα και να συνεχίζουμε να δημιουργούμε.
Με ευγνωμοσύνη για όσα υπήρξαν και με περιέργεια για όσα ακόμη θα έρθουν.
