Αν ο 19ος αιώνας (Ρομαντισμός) εστίαζε στις μεγάλες, υπερβατικές αφηγήσεις (μοίρα,
θάνατος, αιωνιότητα, λύτρωση), ο 20ος (το δεύτερο μισό) & 21ος αιώνας ορίζεται από τη
θραυσματοποίηση, την υπερ-πληροφορία και την τεχνολογική διάχυση.
Η μουσική (κυρίως) του 21ου αιώνα συνοψίζεται ως η μετατόπιση από το Αιώνιο, στο Στιγμιαίο
και Ρευστό. Η μουσική πλέον δεν γράφεται για να μείνει στην αιωνιότητα με τον παλαιό τρόπο,
αλλά για να λειτουργήσει ως ζωντανός ιστός επικοινωνίας σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο.
Το μεγάλο ζητούμενο της εποχής μας δεν είναι η «μεταθανάτια δικαίωση», αλλά η πραγματική
ανθρώπινη επαφή μέσα στον θόρυβο της τεχνητής νοημοσύνης, των αλγορίθμων και της
απομόνωσης (υπαρξιακή οικειότητα σε έναν ψηφιακό κόσμο).
Η σύγχρονη μουσική θα έπρεπε ίσως να λειτουργεί ως αντίδοτο στην αλγοριθμική
ομογενοποίηση. Οφείλει να είναι ο χώρος όπου η τεχνολογική υπεροχή συναντά την ωμή
ανθρώπινη ευάλωτότητα την αποδοχή της ατέλειας, της οικολογικής αγωνίας και της ανάγκης
για συλλογική ενσυναίσθηση.
Αν ο 19ος αιώνας έψαχνε τη λύτρωση στον Ουρανό και το Μετά, ο 20ος και 21ος αιώνας την
ψάχνει στην αυθεντικότητα του Τώρα και στη συνδεσιμότητα του Εδώ.
